Ποιος είναι ο σωστός τρόπος αφόδευσης?

Ποιος είναι ο σωστός τρόπος αφόδευσης?

Μοντέρνα ή τούρκικη τουαλέτα?

Πολύς κόσμος το εφαρμόζει από ένστικτο και αλλά και πρόσφατες έρευνες έχουν επιβεβαιώσει ότι η ο φυσιολογικός τρόπος αφόδευσης είναι σε βαθύ κάθισμα squat ή τούρκικη τουαλέτα. Η χρήση της σύγχρονης τουαλέτας μπορεί να προκαλέσει δυσκοιλιότητά, αιμοροιδες, ουρολοιμώξεις και άλλες παθήσεις στην ευαίσθητη περιοχή του περινέου (κόλπος, ουρήθρα, πρωκτός).

Η αφόδευση σε βαθιά καθιστική θέση (squat) με μία κλίση σε γωνία 350 συνηθίζεται στα μικρά παιδιά και είναι πολύ κοινή στους πληθυσμούς της Ασίας. Ο περισσότερό εκλεπτυσμένος αλλά λανθασμένος τρόπος αφόδευσης σε τουαλέτες δυτικού τύπου σε γωνία 900 επινοήθηκαν από τον Harington για την Βασίλισσα Ελισάβετ Α’  το 1596. Εχουν όμως χρησιμοποιηθεί στους αρχαίους χρόνους ήδη από την Μινωική εποχή.

Με την αφόδευση σε βαθύ κάθισμα

  • Η μάζα του κορμού και η βαρύτητα συμπιέζουν με φυσικό τρόπο το παχύ έντερο
  • Η ελαφριά πίεση από το διάφραγμα αυξάνει την ενδοκοιλιακή πίεση και διευκολύνει τη δράση των κοιλιακών μυών.
  • Η γωνία μεταξύ πρωκτού και παχέος εντέρου μικραίνει και διευκολύνεται η αποβολή των κοπράνων.
  • Η μείωση της πίεσης μέσα στο έντερο προλαβαίνει την ορθοκήλη (χαλάρωση μεταξύ εντέρου και κόλπου) σε γυναίκες με δυσκοιλιότητα.
  • Έχουμε αποτελεσματικότερη κένωση της ουροδόχου κύστης. Το βαθύ κάθισμα, σύμφωνα με κινέζους επιστήμονες, προτιμάται από το γυναικείο πληθυσμό σε συντριπτικό ποσοστό (90%).
  • Η εκκολπωμάτωση (σακοειδείς προσεκβολές στο εσωτερικό του εντέρου) και οι αιμορροΐδες σχεδόν απουσιάζουν στους πληθυσμούς που χρησιμοποιούν το βαθύ κάθισμα,.

Με την χρήση της σύγχρονης τουαλέτας

  • H ποσότητα κοπράνων που αποβάλλεται κάθε φορά  είναι μικρότερη από ό,τι θα αποβαλλόταν με την υιοθέτηση του βαθέος καθίσματος.
  • Η κάμψη των ισχίων, μειώνει την συστροφή των εντερικών καμπών και τελικά χρειάζεται λιγότερη πίεση για την κένωση του παχέος εντέρου.
  • Η πίεση κατά την προσπάθεια αφόδευσης επιβαρύνει το καρδιαγγειακό σύστημα. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε καρδιαγγειακά επεισόδια ειδικά στις ομάδες υψηλού κινδύνου.
anorectal-angle (1) 37492F7300000578-0-image-a-69_1471342324902 copy fecal-incontinence-in-the-scleroderma-patient-4-638

Λύσεις στο πρόβλημα

Έτσι, εμφανίστηκε η ανάγκη για διορθωτικές κινήσεις προκειμένου να καταστεί η τουαλέτα του 21ου αιώνα εύχρηστη και ταυτόχρονα αβλαβής για την ανθρώπινη υγεία. Μια από τις εφευρέσεις αυτές είναι και το “squattypotty” που μπορεί να περιγραφεί σαν ένα σκαμνάκι πάνω στο οποίο τοποθετούνται τα κάτω άκρα κατά τη διάρκεια της αφόδευσης. Με τον τρόπο αυτό να αυξάνεται η κάμψη των ισχίων και μειώνεται η γωνία του κορμού με τους μηρούς.

Τη συγκεκριμένη πατέντα υιοθέτησαν σταδιακά και άλλες γνωστές εταιρείες που επενδύουν στον τομέα των ειδών υγιεινής. Εμείς απλά μπορούμε να βάλουμε ένα κάθισμα κάτω από τα πόδια μας όταν καθόμαστε στην τουαλέτα.

Βιβλιογραφία

  1. Rane, Ajay (2011). Does posture affect micturition? PhD thesis James Cook University.
  2. Rad, Saeed. Impact of ethnic habits on defecographic measurements Arch Iranian Med 2002; 5 (2): 115-117
  3. Melda Genç. The evolution of toilets and its current state. Phd thesis. Orta Dogu Universitesi. 2009
  4.  Sikirov Dov. Comparison of Straining During Defecation in Three Positions Results and Implications for Human Health Digestive Diseases and Sciences, Vol. 48, No. 7 (July 2003), pp. 1201–1205
sitting-or-squatting 51lgy5SQvRL

 

hqdefault (1) file.toaleta copy 1_123125_2093564_2243695_2264310_100826_sci_squattn.jpg.CROP.original-original copy 2

 

3749651500000578-3742997-Squatty_Potty_shot_to_fame_last_year_after_its_television_advert-a-88_1471347144652 copy Picture1 How_to_Use_the_Japanese-style_toilet copy

 

Pooping-Wrong copy Asian-Squat-Toilets-2 copy
Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube

Εκτεταμένες αναφορές σχετικά με την ύπαρξη και τη μεθοδολογία αντιμετώπισης των περιεδρικών συριγγίων εμφανίζονται ήδη στους πρώτους προχριστιανικούς πολιτισμούς. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι Αιγύπτιοι, οι Έλληνες, οι Ινδοί και οι Ρωμαίοι.

Τα συρίγγια στην αρχαιότητα

Η προσέγγιση των Αιγυπτίων

Οι Αιγύπτιοι, σύμφωνα με τις γραπτές πηγές που έχουν διασωθεί (Chester Beatty Papyri), επικεντρώνονται σε πιο συντηρητικές θεραπείες. Γι’ αυτό το λόγο, δεν βρίσκουμε πολλές πληροφορίες που συνδέονται με επεμβατικές ή χειρουργικές προσεγγίσεις.

Αρχαίοι Ελληνες

Στον αντίποδα, οι Έλληνες, προεξάρχοντως του πατέρα της ιατρικής, Ιπποκράτη, ανάγουν τη χειρουργική αντιμετώπιση των συριγγίων σε θεραπεία εκλογής. Αρχικά, συνδέουν το σχηματισμό των συριγγίων με τα αποστήματα και με συγκεκριμένες δραστηριότητες που τα προκαλούν (πχ. ιππασία και κωπηλασία). Στον Ιπποκράτη επίσης, αποδίδεται και η μέθοδος του περιβρογχισμού με ράμμα-seton. Αυτή περιλαμβάνει τη σύσφιγξη και την απολίνωση του συριγγίου με τη χρήση λινού νήματος.

Ρωμαϊκή Περίοδος

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κυριαρχίας εμφανίστηκαν διάφορες μορφές που ασχολήθηκαν με την πρωκτολογία και τα συρίγγια. Όλοι αυτοί δανείστηκαν το γνωστικό υπόβαθρο των Ελλήνων ιπποκρατικών ιατρών.  Για παράδειγμα, ο ρωμαίος συγγραφέας Κέλσος (25π.Χ.-50μ.Χ.) υιοθετεί ως θεραπευτικές επιλογές την ιπποκρατική μέθοδο και την συριγγοτομή. Η τελευταία μέθοδος είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη και στις μέρες μας.

Ινδία

Ο Sushruta στην Ινδία του 600 π.Χ., θεωρείται ως ένας από τους σπουδαιότερους εμπνευστές της θεραπευτικής Ayurveda. Και εκείνος χρησιμοποίησε νήμα εντός των συριγγίων που είχε προηγουμένως εμποτισθεί σε αλκαλικές καυστικές ουσίες. Οι ουσίες αυτές λέγεται ότι προάγουν την ουλοποίηση και καθαρίζουν τις αποστηματικές κοιλότητες από την φλεγμονή.

Βυζάντιο

Οι Βυζαντινοί διατήρησαν και επαύξησαν τις γνώσεις της πρωκτολογίας με σπουδαιότερο εκπροσώπο τον Ορειβάσιο της Περγάμου. Ο Ορειβάσιος ήταν προσωπικός ιατρός και φίλος του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη. Όσον αφορά το έργο του, μιμήθηκε τις μεθόδους των ιατρών της αρχαίας ελληνικής περιόδου Άντυλλου και Ηλιόδωρου. Παράλληλα, διατύπωσε οδηγίες όσον αφορά την ανάγκη προστασίας του σφιγκτήρα του ασθενούς σε περίπτωση χειρουργικής αντιμετώπισης των συριγγίων. Ο Παύλος Αιγινήτης (7ος αιώνας), είναι άλλη μια σημαίνουσα ιατρική προσωπικότητα της Βυζαντινής περιόδου. Πρόκειται για το συγγραφέα της επτάτομης εγκυκλοπαίδειας «Επιτομαί ιατρικαί», εντός της οποίας βρίσκουμε αναφορές στα συρίγγια και τη θεραπεία τους.

 

1-aulus-cornelius-celsus-roman-science-source

oribasius paulus aeginita
Κέλσος Ορειβάσιος Παύλος ο Αιγινήτης

 

Άραβες

Το έργο του Παύλου Αιγινήτη μεταφράστηκε στην αραβική γλώσσα τον 9ο αιώνα μΧ. Ταυτόχρονα, ήδη από τον 7ο αιώνα οι Άραβες επεκτάθηκαν γρήγορα σε αρκετές περιοχές της Μεσογείου και της Ευρώπης. Όλα τα παραπάνω συνέβαλαν στην καθιέρωση μιας πλειάδας λαμπρών προσωπικοτήτων της ιατρικής. Ο Αβικέννας, ο αλ-Ράζι και ο Αμπούλ αλ-Κασίμ αλ-Ζαχράουι εισήγαγαν και τελειοποίησαν τον καυτηριασμό ως θεραπεία των περιεδρικών συριγγίων. Ωστόσο, οι άραβες ιατροί αποφεύγουν επιμελώς τη χρήση χειρουργικών μαχαιριών και αιχμηρών εργαλείων. Επιπλέον, περιγράφουν εξαιρετικά την ανατομία των σφιγκτήρων του πρωκτού και των κινδύνων τραυματισμού των από διάφορες επεμβατικές πράξεις.

Μεσαίωνας

Στον Μεσαίωνα εγκαινιάσθηκε στην Ευρώπη πληθώρα πανεπιστημιών (Μπολόνια, Πάντοβα, Μονπελιέ, Παρίσι κλπ.) που επέδρασαν καταλυτικά στην μελέτη της πρωκτολογίας. Ο μέγας Ρογήρος του Παλέρμο στο βιβλίο του «Πρακτικά Χειρουργείων» προτείνει τη θεραπεία των συριγγίων σε δύο φάσεις.  Πρώτα πραγματοποιείται η απολίνωση και σε δεύτερο χρόνο η φαρμακευτική καταστροφή του καναλιού τους. Στα τέλη του 13ου αιώνα, η γαλλική χειρουργική πήρε τα ηνία όσον αφορά τη διάδοση και την εξέλιξη της πρωκτολογίας. Ο Ambroise Paré, χειρουργός ιατρός του βασιλιά και πρωτοπόρος στις χειρουργικές μεθόδους και την ιατροδικαστική, αποτελεί τρανό παράδειγμα. Επίσης, ο Guy de Chauliac, περίφημος χειρουργός και προσωπικός ιατρός του Πάπα επιστράτευσε τις τεχνικές των αράβων θεραπευτών.

Μεσαιωνική Αγγλία

Στην Αγγλία, ο John Arderne (1307-1392) έθεσε με ακρίβεια τη σταδιοποίηση στη χειρουργική του περιεδρικού συριγγίου. Αυτό επιβεβαιώνεται και στο βιβλίο του «Practice of fistula in ano». Η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα χάρις την πραγμάτωση δύσκολων και απαιτητικών χειρουργικών πράξεων. Σε αυτές, εισήγαγε μια καινούργια μορφή συριγγοτομής (χρήση μαχαιριδίου), τις φλεβοτομίες αλλά και πιο εξειδικευμένα εργαλεία. Γι’ αυτό το λόγο αξιολογείται ως ένας από τους πατέρες της πρωκτολογίας.

sir_john_arderne-281x300 6cd34f98ba5a6eaa0079b324cb7c0f41 ambroisepare
John Arderne Εγχείρηση συριγγίου Ambroise Paré

Νεότεροι χρόνοι

Ο Leonardo da Vinci  στο ημιτελές βιβλίο του «Περί της ανθρώπινης μορφής» έχει σχεδιάσει σκίτσα που αναπαριστούν την περιγεννητική περιοχή καθώς και αυτή του πρωκτού. Σε αυτά ανευρίσκονται χειρόγραφες επεξηγηματικές σημειώσεις του πρωκτικού σφιγκτήρα και της διάταξης των ινών του.

Το συρίγγιο του βασιλιά Λουδοβίκου XIV

Ένα περιστατικό που καταγράφηκε ιστορικά τον 17ο αιώνα στη Γαλλία καθόρισε εν πολλοίς την θεραπευτική προσέγγιση των ιατρών και χειρουργών απέναντι στα συρίγγια. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος XIV είχε περιεδρικό απόστημα και συρίγγιο.  Έτσι, δεν άργησε να εξοργιστεί από την διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση και τις αναποτελεσματικές συντηρητικές μεθόδους δράσης του επίσημου ιατρού της αυλής Aquin. Αποφάσισε να δοκιμάσει τη συριγγοτομή η οποία και εκτελέστηκε στο Oeil de Boeuf των ανακτόρων των Βερσαλλιών τέσσερις φορές σε διάστημα ενός χρόνου από τον Fabricio Aquapendente αρχικά. Τελικά, η επέμβαση από τους Felix and Besieres είχε επιτυχία. Αυτό οδήγησε στην επικράτηση της χειρουργικής διάνοιξης απέναντι στη συντηρητική προσέγγιση.

Ο Louis le Monnier στο βιβλίο του «Traite de la fistula del anus» επισημαίνει πως η απολίνωση του συριγγίου είναι οδυνηρή και μεγάλη σε διάρκεια ενώ και ο καυτηριασμός της περιοχής επώδυνος. Επομένως, αφήνει ως θεραπεία εκλογής τη διάνοιξη. Παράλληλα, ο Γαλλικής καταγωγής συνάδελφος του Pierre Dionis (1643-1718), προκρίνει τη διάνοιξη των συριγγίων ως θεραπεία εκλογής.

Louis XIV diast felix
Louis XIV ο διαστολέας της εγχείρησης Felix le chirurgien

 

Κατά τον 18ο αιώνα η στάση των ιατρών της εποχής είχε εκ νέου αλλάξει, οδηγώντας στην επαναφορά της απολίνωσης των συριγγίων ως βέλτιστης λύσης κυρίως λόγω της εκτεταμένης αιμορραγίας που συχνά εμφανιζόταν μετεγχειρητικά στη συριγγοτομή, όπως επιβεβαιώνει και ο Γάλλος ανατόμος και χειρουργός Joseph Desault (1738-1795).

Οι Γάλλοι και οι Βρετανοί πρωτοπόροι

Την περίοδο αυτή αλλά και στη διάρκεια του 19ου αιώνα η Γαλλία έχει πλέον τα πρωτεία όσον αφορά την αναζήτηση νέων μεθόδων και τεχνικών για την αντιμετώπιση των συριγγίων με προεξάρχοντες τους Jacques Lisfranc , Guillaume Dupuytren , Alexis Littré και άλλους. Ταυτόχρονα στο Λονδίνο, το 1835, το νοσοκομείο St Marks Hospital for the Relief of the Poor Afflicted with Fistula and other Diseases of the Rectum του Frederick Salmon μπαίνει στο επίκεντρο των επιστημονικών εξελίξεων στον τομέα της πρωκτολογίας. Έτσι, συντελεί καθοριστικά στη ραγδαία βελτιστοποίηση των υπαρχουσών θεραπευτικών επιλογών και την αναζήτηση νέων αποτελεσματικότερων.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube

Η κύστη κόκκυγα ή κοκκυγικό συρίγγιο είναι μία χρόνια φλεγμονώδης εξεργασία που περιλαμβάνεται στις παθήσεις της ιεροκοκκυγικής περιοχής . Η κατάσταση αυτή, που περιγράφηκε πρώτα το 1880 από τον Hodges, δεν παρατηρείται πριν την εφηβεία και σπανίως μετά την ηλικία των 45 ετών, ενώ αφορά κυρίως τον ανδρικό πληθυσμό με αναλογία 3:1.

Η αιτιολογία της πάθησης είναι ασαφής. Ίσως είναι συγγενής, ωστόσο, η πιθανή τραυματική αιτιολογία υποδηλώνεται από το γεγονός ότι η οπή βρίσκεται σε ένα σημείο που ασκούνται ισχυρές δυνάμεις διάτμησης στην καθιστή θέση. Μια εξίσου ελκυστική υπόθεση είναι ότι οι αποπίπτουσες τρίχες της περιοχής διεισδύουν στο δέρμα οδηγώντας στο σχηματισμό φλεγμονής, γεγονός που συνήθως συμβαίνει στο σημείο αυτό. Πέρα από την έντονη τριχοφυΐα, άλλοι παράγοντες που μπορεί να συντελέσουν στην πρόκληση της πάθησης είναι η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή, η μηχανική τριβή, ο τοπικός ερεθισμός, διάφορες ορμόνες κ.α.

Οι ασθενείς συνήθως παρουσιάζονται με οξύ απόστημα ή με μία χρονίως απεκκρίνουσα κοιλότητα. Στα συμπτώματα της κύστης κόκκυγα περιλαμβάνονται η ήπια διόγκωση της περιοχής και η δημιουργία σκληρίας, η ανάπτυξη φλεγμονής με ταυτόχρονη εκροή πυώδους υγρού και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και πυρετός. Επιπλέον, η κύστη μπορεί να υφίσταται για πολλά χρονιά χωρίς ιδιαιτέρα ενοχλήματα.

Οι κύστεις κόκκυγα πρέπει να αφαιρούνται ολοκληρωτικά ή να εξωτερικεύονται. Οι οξέως φλεγμαίνουσες κύστεις πρέπει να διανοίγονται και να παροχετεύονται (εδώ απαιτείται χειρουργικός καθαρισμός), ενώ πρέπει να επιτυγχάνεται και η ταυτόχρονη απομάκρυνση των συνοδών πόρων και των συριγγίων. Μετά από αυτό, η κύστη αφήνεται ανοιχτή και γίνονται τακτικές αλλαγές μέχρι να κλείσει. Μία κύστη κόκκυγα που εμφανίζει σημεία χρονιότητας πρέπει επίσης να αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τη χειρουργική τεχνική που ακολουθείται πρέπει πάντα να προλαμβάνεται τυχόν υποτροπή.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube

Oξυουρίαση είναι η λοίμωξη από έναν σκώληκα που ονομάζεται οξύουρος (Enterobius vermicularis). Πρόκειται για έναν μικρό, λευκό, παθογόνο  σκώληκα του εντέρου (κλάση ασπόνδυλων σκουληκιών του φύλου των ασκέλμινθων),

Η μετάδοση γίνεται άμεσα με την εντεροστοματική οδό ή με καταπόση ή εισπνοή ωαρίων (κατανάλωση μολυσματικών αυγών)Τα αυγά μπορεί να διασπαρούν από μολυσμένα δάχτυλα ή οικιακά σκεύη όπως καπάκια τουαλέτας, σεντόνια ή ρούχα. Επίσης, μερικές φορές παρατηρείται διασπορά στα μέλη της οικογένειας. Συχνότερα μολύνονται τα παιδιά της νηπιακής ηλικίας (5-6 ετών), ενώ οι ενήλικες είναι περισσότερο ανθεκτικοί στη μόλυνση.

Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει φαγούρα στον πρωκτό (pruritus ani) και περιπρωκτικό ερεθισμό, που μπορεί να επεκταθεί στο ουρογεννητικό σύστημα (κυρίως στα κορίτσια, όπου μπορεί να προκληθεί κολπίτιδα). Συχνά, η λοίμωξη παρουσιάζεται ως ασυμπτωματική.

Η διάγνωση της οξυουρίασης τίθεται με τη δοκιμασία του σελοτέϊπ (Scotch tape test). Το δείγμα λαμβάνεται αργά τη νύχτα, ή νωρίς το πρωί από την περιπρωκτική περιοχή. Η παρασιτολογική εξέταση κοπράνων είναι περιττή αφού τα ωάρια του οξύουρου δεν αποβάλλονται στα κόπρανα.

Για την θεραπεία της οξυουρίασης επιστρατεύονται φάρμακα όπως η πιπεραζίνη, το παμοϊκό πυραντέλιο, η μεβενδαζόλη, η αλβενδαζόνη  και η θειαβενδαζόλη. Επειδή συνήθως παρατηρούνται αναμολύνσεις συνιστάται και δεύτερη δόση μετά από 10 με 14 ημέρες για να σκοτώσει τους νέους σκώληκες που θα αναπτυχθούν. Ολόκληρη η οικογένεια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ταυτόχρονα και η θεραπεία θα πρέπει να επαναχορηγείται σε όλα τα μέλη της σε 2 εβδομάδες.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube