Η χειρουργική των περιεδρικών συριγγίων στην ιστορία

Εκτεταμένες αναφορές σχετιζόμενες με την ύπαρξη και τη μεθοδολογία αντιμετώπισης των περιπρωκτικών συριγγίων κάνουν την εμφάνιση τους ήδη στους πρώτους πολιτισμούς πριν την γέννηση του Χριστού, όπως στους Αιγύπτιους, τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Οι Αιγύπτιοι, σύμφωνα με τις γραπτές πηγές που έχουν διασωθεί (Chester Beatty Papyri), επικεντρώνονται σε συντηρητικές θεραπευτικές λύσεις σε αντίθεση με τους Έλληνες, όπου προεξάρχοντως του πατέρα της ιατρικής, Ιπποκράτη, ανάγουν τη χειρουργική αντιμετώπιση των συριγγίων σε θεραπεία εκλογής, συνδέοντας το σχηματισμό των συριγγίων με την παρουσία αποστημάτων και με συγκεκριμένες δραστηριότητες όπως η ιππασία και η κωπηλασία. Στον Ιπποκράτη επίσης, αποδίδεται και η μέθοδος του περιβρογχισμού με ράμμα-seton, της σύσφιγξης και της απολίνωσης του συριγγίου με τη χρήση λινού νήματος. Αργότερα, κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κυριαρχίας εμφανίστηκαν μορφές που ασχολήθηκαν εκ νέου με την πρωκτολογία και τα συρίγγια, δανειζόμενοι το γνωστικό υπόβαθρο των Ελλήνων ιπποκρατικών ιατρών όπως ο ρωμαίος συγγραφέας Κέλσος (25π.Χ.-50μ.Χ.), ο οποίος υιοθετεί ως θεραπευτικές επιλογές την ιπποκρατική μέθοδο και την επίσης διαδεδομένη στις μέρες μας συριγγοτομή.
Στους αιώνες που ακολούθησαν, οι Βυζαντινοί διατήρησαν και επαύξησαν τις γνώσεις της πρωκτολογίας με σπουδαιότερους εκπροσώπους τον Ορειβάσιο της Περγάμου, προσωπικό ιατρό και φίλο του αυτοκράτορα Ιουλιανού του Παραβάτη, που, μιμούμενος τις μεθόδους των ιατρών της αρχαίας ελληνικής περιόδου Άντυλλου και Ηλιόδωρου, διατύπωσε οδηγίες όσον αφορά την ανάγκη προστασίας του σφιγκτήρα του ασθενούς σε περίπτωση χειρουργικής αντιμετώπισης των συριγγίων και τον Παύλο Αιγινήτη (7ος αιώνας), συγγραφέα της επτάτομης ιατρικής εγκυκλοπαίδειας «Επιτομαί ιατρικαί».

 

1-aulus-cornelius-celsus-roman-science-source

oribasius paulus aeginita
Κέλσος Ορειβασιος Παυλος ο Αιγινητης

 

Το έργο του Παύλου του Αιγινήτη μεταφράστηκε στην αραβική γλώσσα τον 9ο αιώνα και σε συνδυασμό με την επέκταση των Αράβων ήδη από τον 7ο αιώνα σε περιοχές της Μεσογείου και της Ευρώπης συνέβαλε στην καθιέρωση λαμπρών προσωπικοτήτων της ιατρικής όπως ο Αβικέννας, ο αλ-Ράζι και ο Αμπούλ αλ-Κασίμ αλ-Ζαχράουι, οι οποίοι ευθύνονται ως επί το πλείστον για την εισαγωγή και την τελειοποίηση της χρήσης του καυτηριασμού στην θεραπεία των περιεδρικών συριγγίων. Οι άραβες ιατροί αποφεύγουν επιμελώς τη χρήση χειρουργικών μαχαιριών και αιχμηρών εργαλείων, ενώ ταυτόχρονα περιγράφουν εξαιρετικά την ανατομία των σφιγκτήρων του πρωκτού και των κινδύνων τραυματισμού των από τις διάφορες επεμβατικές πράξεις.
Στη διάρκεια του Μεσαίωνα εγκαινιάσθηκαν στην γηραιά ήπειρο πληθώρα πανεπιστημιών (Μπολόνια, Σαλέρνο, Πάντοβα, Μονπελιέ, Παρίσι κλπ.) που επέδρασαν καταλυτικά στην μελέτη της πρωκτολογίας. Ο μέγας Ρογήρος του Παλέρμο στο βιβλίο του «Πρακτικά Χειρουργείων» προτείνει τη θεραπεία των συριγγίων σε δύο φάσεις, όπου πρώτα πραγματοποιείται η απολίνωση και σε δεύτερο χρόνο η φαρμακευτική καταστροφή του καναλιού τους. Στα τέλη του 13ου αιώνα, η γαλλική χειρουργική πήρε τα ηνία όσον αφορά τη διάδοση και την εξέλιξη της με τον Ambroise Paré, χειρουργό ιατρό του βασιλιά και πρωτοπόρο στις χειρουργικές μεθόδους, αλλά και τον Guy de Chauliac , περίφημο χειρουργό και προσωπικό ιατρό του Πάπα που επιστράτευσε τις τεχνικές των αράβων προγόνων του. Στην Αγγλία, ο John Arderne (1307-1392), ένας από τους πατέρες της Ιατρικής, έθεσε με ακρίβεια τη σταδιοποίηση στη χειρουργική του περιεδρικού συριγγίου, κάτι που επιβεβαιώνεται και στο βιβλίο του «Practice of fistula in ano». Η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα χάρις την πραγμάτωση δύσκολων και απαιτητικών χειρουργικών πράξεων στις οποίες εισήγαγε μια καινούργια μορφή συριγγοτομής (χρήση μαχαιριδίου), τις φλεβοτομίες αλλά και πιο εξειδικευμένα εργαλεία.

sir_john_arderne-281x300 6cd34f98ba5a6eaa0079b324cb7c0f41 ambroisepare
John Arderne Εγχείρηση συριγγίου Ambroise Paré

 

Ο Leonardo da Vinci  στο ημιτελές βιβλίο του «Περί της ανθρώπινης μορφής» έχει σχεδιάσει σκίτσα που αναπαριστούν την περιγεννητική περιοχή καθώς και αυτή του πρωκτού, με χειρόγραφες επεξηγηματικές σημειώσεις του πρωκτικού σφιγκτήρα και της διάταξης των ινών του.
Ένα περιστατικό που καταγράφηκε ιστορικά τον 17ο αιώνα στη Γαλλία καθόρισε εν πολλοίς την θεραπευτική προσέγγιση των ιατρών και χειρουργών απέναντι στα συρίγγια. Ο βασιλιάς Λουδοβίκος XIV όντας πάσχων από περιεδρικό απόστημα και συρίγγιο δεν άργησε να εξοργιστεί από την διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση και τις αναποτελεσματικές συντηρητικές μεθόδους δράσης του επίσημου ιατρού της αυλής Aquin και αποφάσισε να δοκιμάσει τη συριγγοτομή η οποία και εκτελέστηκε στο Oeil de Boeuf των ανακτόρων των Βερσαλλιών τέσσερις φορές σε διάστημα ενός χρόνου από τον Fabricio Aquapendente αρχικά και τους Felix and Besieres εν συνεχεία. Η επιτυχής έκβαση της επέμβασης δεν άργησε να οδηγήσει στην επικράτηση της χειρουργικής διάνοιξης απέναντι στη συντηρητική προσέγγιση που προτιμούνταν έως τότε. Εξάλλου, ο χειρουργός Louis le Monnier στο βιβλίο του «Traite de la fistula del anus» επισημαίνει πως η απολίνωση του συριγγίου είναι οδυνηρή και μεγάλη σε διάρκεια ενώ και ο καυτηριασμός της περιοχής επώδυνος, αφήνοντας ως θεραπεία εκλογής τη διάνοιξη, ενώ και ο Γαλλικής καταγωγής συνάδελφος του Pierre Dionis (1643-1718), προκρίνει τη διάνοιξη των συριγγίων ως θεραπεία εκλογής.

Louis XIV diast felix
Louis XIV ο διαστολέας της εγχείρησης Felix le chirurgien

 

Κατά τον 18ο αιώνα η στάση των ιατρών της εποχής είχε εκ νέου αλλάξει, οδηγώντας στην επαναφορά της απολίνωσης των συριγγίων ως βέλτιστης λύσης κυρίως λόγω της εκτεταμένης αιμορραγίας που συχνά εμφανιζόταν μετεγχειρητικά στη συριγγοτομή, όπως επιβεβαιώνει και ο Γάλλος ανατόμος και χειρουργός Joseph Desault (1738-1795). Την περίοδο αυτή αλλά και στη διάρκεια του 19ου αιώνα η Γαλλία έχει πλέον τα πρωτεία όσον αφορά την αναζήτηση νέων μεθόδων και τεχνικών για την αντιμετώπιση των συριγγίων με προεξάρχοντες τους Jacques Lisfranc , Guillaume Dupuytren , Alexis Littré και άλλους. Ταυτόχρονα στο Λονδίνο, το 1835, το νοσοκομείο St Marks Hospital for the Relief of the Poor Afflicted with Fistula and other Diseases of the Rectum του Frederick Salmon μπαίνει στο επίκεντρο των επιστημονικών εξελίξεων στον τομέα της πρωκτολογίας, συντελώντας καθοριστικά στη ραγδαία βελτιστοποίηση των υπαρχουσών θεραπευτικών επιλογών και την αναζήτηση νέων αποτελεσματικότερων.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube

Η κύστη κόκκυγα ή κοκκυγικό συρίγγιο είναι μία χρόνια φλεγμονώδης εξεργασία που περιλαμβάνεται στις παθήσεις της ιεροκοκκυγικής περιοχής . Η κατάσταση αυτή, που περιγράφηκε πρώτα το 1880 από τον Hodges, δεν παρατηρείται πριν την εφηβεία και σπανίως μετά την ηλικία των 45 ετών, ενώ αφορά κυρίως τον ανδρικό πληθυσμό με αναλογία 3:1.

Η αιτιολογία της πάθησης είναι ασαφής. Ίσως είναι συγγενής, ωστόσο, η πιθανή τραυματική αιτιολογία υποδηλώνεται από το γεγονός ότι η οπή βρίσκεται σε ένα σημείο που ασκούνται ισχυρές δυνάμεις διάτμησης στην καθιστή θέση. Μια εξίσου ελκυστική υπόθεση είναι ότι οι αποπίπτουσες τρίχες της περιοχής διεισδύουν στο δέρμα οδηγώντας στο σχηματισμό φλεγμονής, γεγονός που συνήθως συμβαίνει στο σημείο αυτό. Πέρα από την έντονη τριχοφυΐα, άλλοι παράγοντες που μπορεί να συντελέσουν στην πρόκληση της πάθησης είναι η παχυσαρκία, η καθιστική ζωή, η μηχανική τριβή, ο τοπικός ερεθισμός, διάφορες ορμόνες κ.α.

Οι ασθενείς συνήθως παρουσιάζονται με οξύ απόστημα ή με μία χρονίως απεκκρίνουσα κοιλότητα. Στα συμπτώματα της κύστης κόκκυγα περιλαμβάνονται η ήπια διόγκωση της περιοχής και η δημιουργία σκληρίας, η ανάπτυξη φλεγμονής με ταυτόχρονη εκροή πυώδους υγρού και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και πυρετός. Επιπλέον, η κύστη μπορεί να υφίσταται για πολλά χρονιά χωρίς ιδιαιτέρα ενοχλήματα.

Οι κύστεις κόκκυγα πρέπει να αφαιρούνται ολοκληρωτικά ή να εξωτερικεύονται. Οι οξέως φλεγμαίνουσες κύστεις πρέπει να διανοίγονται και να παροχετεύονται (εδώ απαιτείται χειρουργικός καθαρισμός), ενώ πρέπει να επιτυγχάνεται και η ταυτόχρονη απομάκρυνση των συνοδών πόρων και των συριγγίων. Μετά από αυτό, η κύστη αφήνεται ανοιχτή και γίνονται τακτικές αλλαγές μέχρι να κλείσει. Μία κύστη κόκκυγα που εμφανίζει σημεία χρονιότητας πρέπει επίσης να αντιμετωπίζεται χειρουργικά. Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τη χειρουργική τεχνική που ακολουθείται πρέπει πάντα να προλαμβάνεται τυχόν υποτροπή.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube

Oξυουρίαση είναι η λοίμωξη από έναν σκώληκα που ονομάζεται οξύουρος (Enterobius vermicularis). Πρόκειται για έναν μικρό, λευκό, παθογόνο  σκώληκα του εντέρου (κλάση ασπόνδυλων σκουληκιών του φύλου των ασκέλμινθων),

Η μετάδοση γίνεται άμεσα με την εντεροστοματική οδό ή με καταπόση ή εισπνοή ωαρίων (κατανάλωση μολυσματικών αυγών)Τα αυγά μπορεί να διασπαρούν από μολυσμένα δάχτυλα ή οικιακά σκεύη όπως καπάκια τουαλέτας, σεντόνια ή ρούχα. Επίσης, μερικές φορές παρατηρείται διασπορά στα μέλη της οικογένειας. Συχνότερα μολύνονται τα παιδιά της νηπιακής ηλικίας (5-6 ετών), ενώ οι ενήλικες είναι περισσότερο ανθεκτικοί στη μόλυνση.

Η κλινική εικόνα περιλαμβάνει φαγούρα στον πρωκτό (pruritus ani) και περιπρωκτικό ερεθισμό, που μπορεί να επεκταθεί στο ουρογεννητικό σύστημα (κυρίως στα κορίτσια, όπου μπορεί να προκληθεί κολπίτιδα). Συχνά, η λοίμωξη παρουσιάζεται ως ασυμπτωματική.

Η διάγνωση της οξυουρίασης τίθεται με τη δοκιμασία του σελοτέϊπ (Scotch tape test). Το δείγμα λαμβάνεται αργά τη νύχτα, ή νωρίς το πρωί από την περιπρωκτική περιοχή. Η παρασιτολογική εξέταση κοπράνων είναι περιττή αφού τα ωάρια του οξύουρου δεν αποβάλλονται στα κόπρανα.

Για την θεραπεία της οξυουρίασης επιστρατεύονται φάρμακα όπως η πιπεραζίνη, το παμοϊκό πυραντέλιο, η μεβενδαζόλη, η αλβενδαζόνη  και η θειαβενδαζόλη. Επειδή συνήθως παρατηρούνται αναμολύνσεις συνιστάται και δεύτερη δόση μετά από 10 με 14 ημέρες για να σκοτώσει τους νέους σκώληκες που θα αναπτυχθούν. Ολόκληρη η οικογένεια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ταυτόχρονα και η θεραπεία θα πρέπει να επαναχορηγείται σε όλα τα μέλη της σε 2 εβδομάδες.

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube

Πως συνδυάζεται η αθληση και αιμοροιδες?

Αθληση και αιμοροιδες συνυπάρχουν συχνά. Η αιτία είναι η αύξηση της πίεσης στου αίματος την ορθοπρωκτική περιοχή. Αθλήματα όπως η ποδηλασία, η ιππασία, η ορειβασία, η άρση βαρών, το μπέιζμπολ, το γκολφ και οι ασκήσεις που περιλαμβάνουν βαθιά καθίσματα επιβαρύνουν τις αιμορροιδες.

Η ανακούφιση Η ανακούφιση από τις αιμορροΐδες. μπορεί να γίνει και με την μυική ενδυνάμωση, την βέλτιωση του κυκλοφορικού και την αύξηση του μυικού τόνου (μέσω της άσκησης) . τις αιμορροΐδες. μπορεί να γίνει και με την μυική ενδυνάμωση, την βέλτιωση του κυκλοφορικού και την αύξηση του μυικού τόνου (μέσω της άσκησης) .

Άλλοι παράγοντες που έχουν ενοχοποιηθεί όσον αφορά την πρόκληση και την επιδείνωση της αιμορροϊδοπάθειας είναι:

• η καθιστική ζωή (αδρανοποίηση των κοιλιακών μυών, αποδυνάμωση του φλεβικού τοιχώματος των φλεβών πλησίον του πρωκτού και πολύωρη καθιστική εργασία),

• η παχυσαρκία (αύξηση της πίεσης στην περιοχή του πρωκτού),

• η ανύψωση βαρών,

• ο χρόνιος βήχας (ή και το έντονο γέλιο και το πτάρνισμα κάποιες φορές!)

• διάφορες ερεθιστικές ουσίες (απορρυπαντικά, αρώματα και σαπωνοειδή),

• η προχωρημένη ηλικία (αποδυνάμωση του μυικού τόνου στην περιοχή, των φλεβικών τοιχωμάτων και των βαλβίδων).

 

Leo Ponzio Hemorrhoids: Argentine Soccer Player Suffers Embarrassing Injury During Match

ponzio-bloody-shorts aimoroides-soccer

 

hemorrhoid aimoroides-soccer Chiawana's Austin Silvers finds a hand hold on Thursday, Jan. 3, before defeated Kamiakin's Sisto Pina in four overtimes during a dual meet at Kamiakin High School in Kennewick.

Ποιές δραστηριότητες προκαλούν αιμορροίδες

αιμορροιδες

Χαρτοπαίγνιο

αιμορροιδες

Αναρρίχηση

 αιμορροιδες ψαρεμα

Ψαρεμα

αιμορροιδες

Ποδήλατο

αιμορροιδες

Οδήγηση

 

squat-BBOE

Squatting

αιμορροιδες

Καθιστική ζωή

αιμορροιδες

Αρση βαρών

αιμορροιδες

Εντονη γυμναστική 

 

ΑΙΜΟΡΡΟΙΔΕΣ ΒΑΨΚ

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinyoutube